เจ็บปวดว่ะ
โคตรๆเลย
ชื่อเอ็นทรี่ย์แปลว่า ระกำใจ
ชอกช้ำระกำใจชีช้ำกะหล่ำปลี
โคตรเศร้า
เหี้ยเหี้ยเลย
ไม่ไหวจะทน
แต่จะเล่าให้อ่าน ฮิฮิๆ
อ่านด้วย!
แล้วมาเศร้าด้วยกัน
เรื่องมันก็มีอยุ่ว่า ...
ทั่มทามท้ามมมมมม
วันนี้วันดอกรักบานที่โรงเรียนค่ะ สนุกมากกกก มันส์โคตรๆ
ปีที่แล้วริคตะลุยแต่บ้านผีสิง ปีนี้ไปบ้านเดียว ลุยแต่สอยดาวจับฉลากเสี่ยงโชคล้วนๆ
โชคดีนักหนิ๊! ได้แก้วเซรามิกมาหนึ่งใบ งามงดมากๆ
เฮงบคเคโย(ภูมิใจ) ~ {ยืมโฆษณาโรจูคิสมาใช้ ฮาาาา}
เพื่อนริคได้หมอนแหละ นุ่มดีนะ แต่เพื่อนอาย แบกหมอนกลับบ้านมันฮา ๕๕๕
แล้วตอนบ่ายก็มีการแสดงค่ะ เข้าหอประชุม
รอบบ่ายมีดารามา
มี นพ (บอยด์นพ) คัตโตะ (ลิปตา) แล้วก้อ พี่ตู่
หล่อมากค่ะ T w T
แต่คือ เล่าเป็นช็อตๆเลยดีกว่า
การแสดงเริ่ม 12.30 ริคไปที่หอประชุมตอน 12.20
เดินมาตรงทางเชื่อม ก็เห็นจำนวนคนมหาศาลยืนออๆกันอยุ่ที่ทางเข้าหอประชุม
คือมหาศาลมาก เยอะมากๆจริงๆ แบบ คนล้นมากอ่ะ
โคตรๆเลย แต่ริคก็ไม่ท้อและไม่คิดจะถอยค่ะ ไม่ใช่ว่าเป็นแฟนคลับอะไรเค้าหรอกนะ
แต่จ่ายค่าบัตรไปแล้ว 50 บาท เลยต้องขอคุ้มหน่อย
คนเยอะก็เอาสิ ฉันสู้เว่ย ห้าสิบบาทเชียวนะ !!! ฮ่าๆๆๆๆ
ก็อย่างที่บอกค่ะ ตอนแรกก็ไปยืนรอคนเยอะๆ ร้อนๆ พอมีข่าวส่งมาว่าหนุ่มทั้งสามมาแล้ว
ทุกคนก็เริ่มที่จะเบียดกันมากขึ้น
พอหนุ่มๆเข้าโรงเรียนมาเดินเข้าหอประชุม ปรากฎแก่ตาเด็กเซนต์โยปุ้บ ...
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
กรี๊ดกันใหญ่ จริงๆริคไม่ได้เห็นหรอก แค่คาดเดาสถานการณ์
เพราะตอนนั้นริคกำลังอยุ่ในหมู่คนผู้โชคดีที่ได้เข้าหอประชุม
ได้ยินแค่เสียงกรี๊ดก็พอจะรู้แล้วว่า หนุ่มๆมากันแล้ว
พอเสียงกรี๊ดเงียบลง เหล่าประชากรที่ยืนเบียดกันอยุ่หน้าประตูก็เริ่มที่จะประท้วง
เบียดๆกันพยายามเข้าประตุสุดยิด ประตุก็ถูกเปิดค่ะ
คนทะลักเข้าไป ริคเดินขยับได้ประมานก้าวครึ่ง
ประตูปิด ...
ได้ไงวะ ! ประท้วงดิ !!
ทุกคนก็เริ่มเบียดกันเป็นคลื่นๆเวฟๆ เบียดเข้าไป เบียดเข้าไป
ณ จุดๆนั้น ..
ฉัน - โหย คนเยอะหยั่งกะคอนเอสเจ
ซิน - เออ สุดๆอ่ะแก คือได้ฟีลบัตรคอน4000มากเว่ย ๕๕๕๕
ฉัน - โหย ถ้าเป็นเอสเจป่านนี้เค้าคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้อ่ะแก แบบแหวกว่ายฝ่าคนไปนาน
ซิน - ทุกคนก็คงทำแบบแก
ทั้งคู่ - ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ฉัน - ร้อนว่ะ
ซิน - อยู่ตรงนี้สบายดีนะ ไม่ค่อยร้อน
ฉัน - - -**
ซิน - เฮ่ยยย ล้อเล่นน่าาาา
หมายเห็ด . ซินตัวสูงมาก แต่ฉันตัวเตี้ยมากเมื่ออยุ่ในหมุ่ชน ฉันจึงถูกกลบและบังลม ร้อนกันไป
และเมื่อเขาเริ่มเปิดประตูเด็กก็ทะลักกันเข้าไปค่ะ
โดนเบียดไปตามระเบียบ
คือเบียดมากๆ เหมือนเอสเจอยู่ตรงหน้าแล้วทุกคนพยายามวิ่งเข้าไปกอด
แบบโคตรเบียด
ทุกส่วนของร่างกายริคโดนประกบหมดอ่ะ
แบบ นมชนหนังหลังชนนมต่อๆกันไป - -** แทบจะขี่คอเข้า
โอ้ยย
แล้วรู้สึกเหมือนได้ขึ้นบันไดเลื่อน เหมือนจะลอยเลยด้วยซ้ำ
ไม่ต้องเดินอ่ะ เค้าดันให้ ๕๕๕๕๕๕๕๕
รู้สึกเจ๋งมากๆ ณ จุดๆนั้น
เข้าไปได้ก็นะ สนุกอ่ะ กรี๊ดๆ
แต่ก็กรี๊ดเบาๆ เก็บเสียงไว้กรี๊ดตอนเย็นงานแถลง ฮิฮิๆ
พองานจบก็ออกมาเอาของกับเพื่อนที่ตึก
ระหว่างที่กำลังเดินเมาท์เกาหลีกันอย่างสนุกสนาน
ริคกำลังคุยตื่นเต้นกับการที่จะได้เจอเยซองเย็นนี้แบบใกล้กว่าในคอน
คุณแม่ก็โทรเข้ามา
เบส เลิกรึยัง?
เลิกแล้วแม่
นี่จะไปไหนเนี่ย?
ก็ไปพารากอนไงแม่ ไปงานแถลงคอน
แล้วกำหนดการ?
ไม่รุ้อ่ะแม่ เมื่อวานไม่ได้เปิดเน็ตดู
เลิกดึก?
ไม่ดึกๆ แปปเดียวก็เลิก
แล้วไม่รู้อะไรเลย?
อือ เด๋วไปแล้วก็รู้เอง
แล้วไปคนเดียว?
ไปกะเพื่อนอ่ะแม่ ไฟว์ไงที่ไปคอนด้วยกันอ่ะ
กลับบ้าน
ห้ะ?
กลับบ้าน แม่นัดลูกค้าไว้ที่บ้าน กลับไปสแตนด์บายเค้าอาจจะมาเร็ว เดี๋ยวไม่มีึคนอยู่บ้าน
บ้าป่าวแม่? เบสอุตส่าห์ดวงดีฝ่าฟันคนเป็นหมื่นมาได้นะ
ไปคอนก็ได้เจอ
ไปคอนเย่ตัวเท่ามดอ่ะ นี่งานแถลง ตัวเท่าม้า
กลับบ้าน
เฮ่ย แม่ ไม่เอา
คือเข้าใจมั้ยยังไงก็ต้องกลับบ้าน ไม่งั้นพรุ่งนี้ก็อย่างหวังจะได้ไป!!
ตรู๊ดดด ตรู๊ดด ตรู๊ดด ..
น้ำตาตื้นขึ้นมาทันที
เพื่อน : เฮ้ย แกเป็นไร
ริค : แม่ไม่ให้ไปว่ะ ..
.. แทบล้มลงไปกองแล้วร้องไห้ลั่นตึก
แต่คือ เพื่อนจะเป็นห่วง เลยกลั้นเอาไว้
เงยหน้าเอาไว้ ไม่ไหล ๆ ไม่เป็นไร ...
ตอนนั้นก็รีบโทรไปหาเพื่อนอีกคน บอกให้เค้าไปแทน
ฮัลโหลเมทงเฮ แกอยุ่ไหน ไปงานแถลงแทนเค้ามั้ย? เค้าให้ เอาป่าว
เมทงเฮ โอเค เรารีบนัดเจอกันที่คอมเพล็กส์ แล้วไปพารากอนด้วยกัน
ริคเอาเสื้อน้ำเงินและส้นสูงปรี๊ดที่เตรียมมาให้เมไปทั้งหมด
รวมทั้งบัตรคอน อีทิ๊กเก็ต และหลักฐานยืนยัน ..
ด้วยความที่ยังอาลัยอาวรณ์อยุ่น้อยๆ เลยขอไปส่งเมที่พารากอนฮอลล์เลย
ไปถึงขึ้นรถไฟฟ้าไปก็เจอกลุ่มเอลฟ์ เข้าไปคุยตีสนิท
พอไปถึงนู่น ก็ลงทะเบียนไม่เป็น เลยให้พี่เค้าสอน ขอบคุณนะคะพี่นิว :)
แล้วริคก็ไปส่งเพื่อนเมถึงจุดลงทะเบียน
เมลงทะเบียนเสร็จก็เอาหลักฐานและบัตรคอนมาคืนให้
ริคก็บ๊ายบาย เมเดินเข้าไปข้างใน รอเข้าฮอลล์
ริคจะหันหลังกลับลำลากเมออกมาแล้วเอาตัวเองเข้าไปแทนก็ไม่ทันแล้ว
จริงๆทำได้นะ แต่เมคงจะเฮิร์ทอยู่ไม่น้อย ประมานว่า ..
อ่าวเหี้ยนี่ ให้ความหวังกูแล้วถีบส่งนี่หว่า ๕๕๕๕
แล้วก็โทรตามไฟว์ให้มาเร็วๆ ให้เบอร์เมกับไฟว์ไป แล้วเร่งไฟว์ให้มาอยู่กะเมไวๆ
วางหูเสร็จเดินลงบันไดเลื่อนจากชั้น 5
ลงมาถึงชั้น 4 โทรศัพท์ดัง ..
แม่โทรมา..
ฮัลโหล (เสียงนิ่งโคตรๆ)
เออเบสอยุ่ไหน? (เสียงโคตรระรื่น)
อยู่พารากอน เบสมาส่งเพื่อน (เสียงเซ็งๆ)
เออลูกค้าเค้าดทรมาบอกว่าจะเข้ามาดึกๆหน่อย เบสจะไปงานแถลงก็ได้นะ แม่ไม่ว่าแล้ว (เสียงระรื่นมากๆ)
ตรู๊ด ตรู๊ดด ตรู๊ดดด ..
ตราวนี้ริคกดวางเองแหละ
แทบอยากขว้างมือถือลงพื้น (แต่เสียดาย ๕๕๕)
ยืนกำมือถือ แล้วทึ้งหัว งอตัวกรี๊ดในลำคอแรงๆหนึ่งที
แล้วน้ำตาก็ไหลออกมา
ไม่แคร์อะไรอีกแล้ว
ไม่อาย ไม่สะทกสะเทือน หน้าชาไปหมด ตาร้อนฉ่า
ไม่ไหวอ่ะ .. ไม่ไหวจริงๆ ..
ถ้าบอกไม่ให้ไปเฉยๆก็ปลงๆเหี่ยวๆ ไม่มีไรมากนะ
แต่มาบอกว่าไปได้แล้วตอนที่ไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้วเนี่ย ..
... มันเจ็บปวดเกินไปป่ะ?
คนอื่นอาจจะคิดว่าอีนี่บ้า
แต่คุณต้องลองมาเป็นริคจริงๆอ่ะ
แม่ง เจอแบบนี้ใครจะทนไหววะ?
ไม่อายไม่รู้สึกอะไรอีกแล้วอ่ะ
เดินลงบันไดเลื่อนน้ำตาไหล ปาดน้ำตาพรืดๆมือกำบัตรคอนพร้อมซื้ดขี้มูกดังๆ
เดินขึ้นรถไฟฟ้าตาบวมตุ่ย น้ำตาปริ่มๆ ซื้ดขี้มูก มือกำบัตรคอน
ไหล่ตกๆ อารมณ์เหี่ยวๆ และทำหน้าเหมือนบรรพบุรุษตาย
เดินลงรถไฟฟ้า เรียกพี่วิน ขึ้นซ้อนท้าย
นั่งเอนๆให้ลมเป่าหน้า แล้วมือถือก็สั่น แมสเสจเข้า
ทรูมูฟอะไรไม่รู้ไม่ได้อ่าน ลบลูกเดียว
พอเห้นหน้าจอมือถือตัวเอง
รูปหน้าเยซองเป้งๆ
.. น้ำตาไหลอีกแล้วว่ะ
งื้ออออออออออออออออออออออออออออออ
พอถึงบ้านก็จ่ายค่ามอไซ พอหันหลังกลับ หงอย เศร้า น้ำตาปริ่ม ไหล่ตก
ระหว่างที่กำลังเดินเข้าบ้านแบบคนใกล้ตายพี่วินมอไซก็ร้องทัก
น้องค่ารถ 25 บาท จ่ายมาแค่ 20 เอง!
ทุ้ย ! ตูกำลังซึ้งๆหงอยๆเรื่องเอสเจ อีพี่วินแม่งทวงตัง หมดฟีลว่ะ !!
ทุกทีจะต่อ แต่คราวนี้หันไป ยื่น 20 บาทให้เค้า ค้าก็ควักเหรียญออกมาทอน
ริคก็บิ้วอารมณ์ซึ้งอีกรอบ ยืนมองพี่วินนับตัง ..
ทอนสิบห้าบาท เหรียญ5 เหรียญ2บาท เหรียญบาท เหรียญ50สตางค์ ...
เออ กูไม่ซึ้งล้ะ! เอามาเลยๆ เอามาทั้งเซ็ตเลย มียี่สิบห้าสตางค์ด้วยมั้ย?
เอามาเล้ยยย เอาม๊า !!!
แม่งงงงงงงง งืดดดดดดดดดดด
กลับบ้านมา นั่งดูเอสเจให้ยิ่งช้ำ
เห็นหน้าเยซองพูดเอาพูดเอา
แล้วน้ำตาก็ไหลอีกรอบ
.. บ่อน้ำตาตื้นจังว่ะ - -**
แม่กลับบ้านมา ยิ้มระรื่น
บอกตามตรงเห็นแล้วขัดใจมากรอยยิ้มแม่ ..
แล้วลูกค้าแม่ก็มาเวลาหกโมงปลายๆ
เป็นเวลาเดียวกะที่เอสเจออกมา
ริคคุยกะเพื่อน ถามว่าเย่ใส่เสื้อสีอะไร
สีดำใช่มั้ย? ผมทรงอะไร หน้าม้าเฉียงสีดำใช่มั้ย?
เพื่อนบอก เย่ใส่สูทดำ ผมหน้าม้าเฉียงไม่ทำสีสีดำ หล่อมากแก ..
ริคก้อบอกเพื่อนทิ้งท้ายไว้ว่า โชคดีนะแก กรี๊ดให้เต็มที่เว่ย
เรียกเยซองดังๆแทนเค้าด้วยนะ เรียกเยซองดังๆด้วย ..
กดวางหู เดินไปหยิบน้ำมาเสิร์ฟลูกค้าแม่
ใจจริงแอบคิดอยากเอาน้ำสาดหน้า
อารมณ์ประมาน เพราะมึงคนเดียว!!
แต่ใครจะบ้าทำวะ? ๕๕๕๕๕๕๕๕๕
ยิ้มหวานๆแววตาขมขื่นข่มขู่ใส่หนึ่งที
แล้วเดินไปนั่งกินข้าว ยัดข้าวเข้าปาก ยัดเอายัดเอา
ข้าวขาหมูเจ้าแถวบ้านอร่อยนะ
แต่กินในมู๊ดนี้แล้วไม่รู้สึกอะไรเลยอ่ะ
ลิ้นชาขมๆฝาดๆ จะอ้วก (แต่ก็ยัด)
หมดจานก้อไปล้างจาน แล้วหยิบถุงเท้าดำๆมาซัก
ขยี้ระบายอารมณ์เต็มที่แล้วจึงมานั่งเขียนบลอกระบายออกอีกนี้
วันนี้ชอกช้ำระกำใจมากค่ะ ..
พรุ่งนี้ฉันจะกรี๊ดแล้วเก็บเกี่ยวความสุขเต็มที่
ถึงจะมีใครมาห้ามไม่ให้ไปอีก คราวนี้บอกได้คำเดียว
I don't care
ห้ามอย่างเดียวคงไม่ได้แล้วนะแม่
ถ้าจะไม่ให้ไปก็เตรียมโซ่อันเป้งๆมาล่ามละกัน
เพราะพรุ่งนี้ไม่ว่าอะไรก็เอาริคไม่อยู่แล้วอ่ะ
ไม่กลัวอะไรทั้งนั้นแล้ว
กลับบ้านมาถึงโดนด่ายันเช้าก็ยอม
ยังไงก็ต้องได้เจอ เข้าใจป่ะ ยังไงก็จะเจอโอเค้?
แล้วเอ็นทรี่ย์หน้าจะเป็นการกรี๊ดด้วยความสุขไม่ใช่อมทุกข์อมขี้แบบนี้
รออ่านริคเพ้อได้เลยนะคะ ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
จะเล่าละเอียดกว่านี้อีกก !!! ฮ่าๆๆๆ
ขอบคุณที่อ่านมาถึงจุดนี้ เลิฟยอล จ๊วบบ<33
ปล.ถึงแร๊บบิทโช แอบปิ๊งนั่นอะไร๊! เล่าให้ฟังหน่อยสิ๊ๆๆ ไว้เมาท์กันในเอ็มน้ะจ้ะ ฮี่ๆๆๆ